A jak dorosłe dziecko chwyta za modelinę to zaraz pragnie szczęścia, a co przynosi szczęście?

Słonik!

Musiałam to jakoś uczcić.  To wielki krok, dla takiego antymanualnego beztalencia jak ja, ulepić coś w oparciu o obrazek. Wiadomo, że każda kobieta kocha sernik. Ja przepadam za tymi na zimno, zwłaszcza teraz kiedy za oknami zaspy, a człowiek zjada bardzo rozgrzewające obiadki.

Tylko potrzebowałam pomysłu na jego smak. Najlepsze pomysły ma głowa przewietrzona, więc ubrałam płaszcz i wróciłam zmarznięta ale gotowa do pracy.

Sernik orzechowy

Składniki

• 500g  serka wiejskiego
• 350g mleczka skondensowanego niesłodzonego
• 150 ml mleka
• 20g żelatyny
• 80-100g cukru
• masło orzechowe w ilościach dowolnych

Do serka wiejskiego dodajemy dowolną ilość masła orzechowego, traktujemy go blenderem do uzyskania głądkiej konsystencji. Dolewamy mleczko niesłodzone i cukier, ubijamy masę tak aby powstał korzuszek z pianki. Mleko gotujemy, rozpuszczamy w nim żelatynę, następnie cały czas miksując wlewamy je do masy. Całość umieszczamy w jakiejś przyjemnej formie (najlepiej wysokiej i niezbyt dużej) i wstawiamy do lodówki. Chłodzimy do stężenia. Przed podaniem formę zanurzamy na kilka sekund w ciepłej wodzie, dzięki czemu torcik wyskakuje bez problemu. Podałam go z bananami i masłem orzechowym, a na drugi dzień z kołderką z półgorzkiej, startej czekolady.

Wszystkiego najlepszego mój Ty patronie wariatów!

„Walentynki”  chrupiące.

• 250 g mąki orkiszowej
• łyżeczka proszku do pieczenia
• czubata łyżeczka masła orzechowego (20g)
• 100 ml. niesłodzonego mleka skondensowanego
• łyżeczka cukru
• sól

Piekarnik rozgrzać do 220 stopni. Mąkę przesiać z proszkiem, wrzucić resztę składników i wyrobić ciasto. Jest dość kleiste ale nie polecam dosypywać mąki. Uformować ok. 7 bułeczek, położyć na blasze i wstawić na 12 minutek do pieca.  Następnie bułeczki wyjąć, dać im 5 minutek i chrupać z masełkiem, konfiturami, a nawet z wędlinką. Cóż masło orzechowe pasuje do wszystkiego…

]]> http://olpassiv.wordpress.com/2009/02/15/z-dedykacja-dla-walentego/feed/ 0 olpassiv imag0019 http://olpassiv.wordpress.com/2009/02/15/watroba-na-bezrobociu/ http://olpassiv.wordpress.com/2009/02/15/watroba-na-bezrobociu/#comments Sun, 15 Feb 2009 09:38:02 +0000 olpassiv http://olpassiv.wordpress.com/?p=11 ]]> Coraz dłuższa kolejka po numerek w Urzędzie Pracy może świadczyć jedynie o tym, że dzieje się coraz gorzej.

O ile kiedyś rejestrowano się tam dla zasiłku lub ubezpieczenia zdrowotnego, o tyle aktualnie ludzie naprawdę chcą znaleźć pracę.

Też chcę.

Tam w tym ogonku zrozumiałam jaka jestem niedostosowana, jak niewiele mój organizm potrafi wytrzymać i jak bardzo brakuje mi tej pewności siebie, która kiedyś sterowała moimi odruchami wobec nudy, zniecierpliwienia czy stresu.

Próbowałam zająć sobie czymś głowę podczas warowania na swoją kolej, ciężko było pokonać poczucie niesprawiedliwości. Wyobraźnia ruszyła po jakimś czasie, świadomie pragnęłam kontaktu z krwistą czerwienią. Chwila i już wiedziałam co będzie na obiado-kolację.

Gruszkowa wątróbka z pikantną ciecierzycą.

Motyw wątroby (dla dwojga):

• 250g wątroby drobiowej
• cebulka czerwona
• łyżka masełka
• sól, kolorowy pieprz
• twarda gruszka
• sok z połowy cytryny
• łyżeczka cukru

Umytą i osuszoną wątróbkę obieramy z włókien, traktujemy nożem do uzyskania równej grubości paseczków i odstawiamy na bok.

Gruszkę myjemy, nie obieramy, ciachamy w plasterki. Wyciskamy sok z cytryny do małego rondelka, słodzimy, podgrzewamy i wrzucamy gruszkę, trzymamy na małym ogniu do momentu w którym owoc wypije sok. odstawiamy na bok i przykrywamy.

Cebulkę kroimy w listki, na patelni rozgrzewamy masełko, dorzucamy cebulkę, a gdy tylko się zeszkli, wrzucamy wątróbkę. Przyprawiamy, chwilkę  mieszamy, minimalizujemy ogień i dusimy pod przykryciem.  Pod koniec dodajemy gruszkę, chwilkę podgrzewamy, podajemy na ciepło.

Motyw Ciecierzycy:

• Puszka ciecierzycy w zalewie
• 2 łyżki oliwy z oliwek
• Kolendra, czosnek, imbir, sól, pieprz, lub inne ostre przyprawy

Puszkę otwieramy, wsypujemy cieciorkę na durszlak.

Oliwę rozgrzewamy, przyprawiamy, po chwili dokładamy ciecierzycę i prażymy na złoty kolor.

Globalny brak zaufania do własnej osoby, paluch strachu wbijający się w przeponę, korek na wlocie do tchawicy.

Zakładałam bloga od miesiąca.

Wtedy też pojawiła się potrzeba pokazania komuś poza sobą, że potrafię gotować.

Ja, która nie chciała jeść, potrafi.

Cały miesiąc wybierałam portal, szablon, nazwę… i to było takie sztuczne. Sztuczne jak moje pierwsze kroki w stronę kuchni. Coś jak „chciałabym, a boję się”.

Cóż, nie o nazwę tu chodzi, nie o lans.

taka chuć, więc start.